Powieść o korzeniach, które mogą zarówno dawać poczucie przynależności, jak i zamykać w klatce
Alma spędza zaledwie trzy dni w Trieście, skąd wyjechała, by ułożyć sobie życie gdzie indziej, i dokąd wróciła, by odebrać spuściznę nieoczekiwanie pozostawioną jej przez ojca. Odnajduje tu zapomnianą mapę swego życia i wraca do miejsc, od których niegdyś uciekła – na przykład do mieszkania dziadków, strażników tradycji i kultury Mitteleuropy. Wydaje się ono odległe o lata świetlne od chaosu domu na płaskowyżu Kras, dokąd Alma kiedyś przeprowadziła się z dnia na dzień wraz z rodzicami i gdzie dołączył do nich Vili, syn belgradzkich przyjaciół ojca. To właśnie Vili, dawno niewidziany brat, przyjaciel i rywal, ma jej teraz przekazać schedę po zmarłym ojcu.
Trzy dni prawosławnej Wielkanocy odgraniczą to, co bezpowrotnie minęło – dzieciństwo, wolność, Jugosławię, wyprawy na ulubioną przez marszałka Titę wyspę Brioni oraz ekscytującą atmosferę przygranicza – od tego, co będzie.
Federica Manzon napisała powieść, w której tożsamość, pamięć i Historia – pojedynczych ludzi, rodzin i narodów – nieustannie odnajdują się i gubią, a Triest jest miejscem, z którego można obserwować mozolne próby zrozumienia tego, kim jesteśmy i gdzie jest nasz dom.
Alma nie potrafiłaby powiedzieć, dokąd przynależy, i jej Miasto też tego nie wie. Wyobrażało sobie siebie w Austrii, marzyło o słowiańskim królestwie, łączyło nadzieje z państwem zjednoczonym przez Garibaldiego, ale w końcu pozostało obce wszystkim, a zwłaszcza samemu sobie.
Powrót do Triestu, rodzinnego miasta, staje się pretekstem do odkrycia swoich korzeni i intymnej, osobistej geografii w kontekście najważniejszego punktu przecięcia kultur – granicy.
Isabel Barbiero, „La Nuova Venezia”
